Edward Hopper
Posted On 21/07/2010 at 08:23 in Achter de schermen
eerder gepubliceerd op 25 maart 2010.
Er is maar één klant waar ik “domme” dingen voor doe. Onder domme dingen versta ik werk waarbij ik niet echt hoef te onderzoeken of hoef te schrijven. Ik probeer zoveel mogelijk te voorkomen dat ik dergelijk werk doe, vandaar dat alleen de klant die ik hierin vertrouw, ze vragen me vaak genoeg voor het “echte” werk, zulk werk van me mag vragen. Die klant is overigens De Ingenieur, één van mijn eerste klanten, met een hele prettige redactie, en één van de bladen die ik zelf ook al meer dan 20 jaar in huis krijg.
En soms is het ook wel erg lekker om even tussendoor te doen, juist omdat ik even niet echt hoef na te denken. Voor de redactie van De Ingenieur is het ook wel erg handig. Doordat ik veel soorten programma’s onder de knie heb en in Photoshop zo ongeveer kan lezen en schrijven vragen ze me vaak om even een cover te bewerken, een stukje extra beeld aan te naaien bij een stockfoto of een hele plaat in een herkenbare stijl te maken.
Zo kwam de hoofdredacteur een paar weken terug met de vraag of ik een plaat in Edward Hopperstijl wilde maken. Hopper was een Amerikaanse kunstschilder die vooral bekend is om zijn desolate en met spanning beladen schilderijen. Een van zijn meest bekende werken is “Nighthawks” waarin je een hel verlicht café ziet met daarin mensen die wel naast elkaar zitten, maar niks met elkaar te maken schijnen te hebben.
De hoofdredacteur wilde een openingsplaat in die stijl bij een artikel over hybride auto’s dat de hype rond deze auto’s aan de kaak stelt. Het is namelijk niet eenduidig of hybride auto’s zuiniger zijn dan de huidige generatie normale auto’s: veel hangt af van het gebruik.
In ieder geval wilde de hoofdredacteur een showroom tonen met daarin een aantal hybride auto’s van verschillende fabrikanten geschilderd in Hopperstijl. Of ik dat kon en wilde doen. Nu houd ik wel van een uitdaging en ik vond het wel weer eens tijd om mezelf een nieuwe techniek aan te leren.
Ik begon met het verzamelen van foto’s van de auto’s. Je kunt hiervoor, als journalist tenminste, bij de websites van de fabrikanten terecht. Ik had natuurlijk niks aan kleine foto’s van het internet en de auto’s moesten ook nog eens in de juiste stand staan om het geheel niet onnatuurlijk over te doen laten komen.Van de schrijver van het artikel waar de plaat bijhoorde had ik een lijst auto’s gekreven die hij er graag in wilde hebben.
Als tweede maakte ik een showroom in studio 3d max. Hierdoor was ik niet helemaal afhankelijk van de foto’s zelf, ik kon de showroom namelijk aanpassen aan het meest voorkomende perspectief van de foto’s. Ook gebruikte ik studio 3d max voor het belichten van de hele scene.De showroom maakte ik zoveel mogelijk naar het voorbeeld van het café, dus grote ruiten (logisch voor een showroom), een gewelfde dakrand en basis en een steegje achter de showroom langs.
Dat belichten kost overigens gelijk erg veel tijd (dit plaatje hierboven kostte 3,5 uur renderen), dus ik moest wel goed nadenken over hoe ik het geheel wilde aanpakken
Toen ik alle auto’s verzameld had kon ik de showroom in het juiste perspectief zetten. In studio 3d max doe je dat ongeveer hetzelfde als in de werkelijke wereld: met behulp van een camera. Dus toen de auto’s uit de foto’s gewerkt en in de showroom geplaatst.
De gebruikte auto’s zijn, van links naar rechts:
- Toyota prius
- Chevy volt
- Opel ampera
- Mercedes hybride
- Fisker karma hybride
Hierna bracht ik kleur in de plaat. Omdat het verven over de onderdelen van de plaat in Photoshop niet heel nauwkeurig zou gaan en ik het prettig vond om te kijken hoe de kleuren op de belichting zouden reageren, heb ik de kleuren eerst in de 3d opstelling aangebracht, met het volgende resultaat:
Zoals je ziet maken de kleuren, die ik overigens uit het schilderij “Nighthawks” zelf heb gehaald, de plaat heel erg donker en gaan er details verloren. Ik had de grijze versie dus nog steeds nodig om die details er weer in te brengen.
Ondertussen had ik natuurlijk steeds contact met de redactie, ze zien graag de tussentijdse resultaten en ik vind het prettig om te overleggen. De showroom was zo natuurlijk als beeld nog niet af: er moest een neonlicht komen dat zei “rij hybride” en mensen mochten natuurlijk niet ontbreken. In eerste instantie had ik dat neonlicht even snel met de hand gemaakt en boven de showroom, vergelijkbaar met het schilderij, aangebracht. De mensen heb ik ervoor gezet, vrij statisch. Omdat het uiteindelijk een schilderij moest worden liet ik deze versie zien met even snel een canvasfilter erover.
Je ziet nu de ruiten in de showroom, kleuren, de mensen, de auto’s en de schaduwwerking van alles. Om de schaduwwerking van de auto’s voor elkaar te krijgen heb ik blokken in ruwe autovorm in de 3d showroom gezet en dat gerenderd. Zoals je ziet is alleen de schaduw van de toyota links erg van belang, de rest is er bij te tekenen.
De mensen vond ik te statisch, die moesten veel meer dynamiek krijgen en het gevoel geven dat je inderdaad naar een Hopper-achtig schilderij zat te kijken.
De basis van de plaat begon nu echt wel zijn vorm te krijgen, er miste echter nog het een en ander. Het steegje achter de showroom is nog veel te leeg en verder gebeurt er te weinig in de plaat. Je kunt ook heel goed zien dat de auto’s erin “geshopt” zijn. Om dit te veranderen, vul ik de steeg met de winkel die je ziet in “Nighthawks” en gebruik ik de muren en ramen van de bovenverdieping om de rest van de muren body te geven.
Dat ik last heb van dyslexie blijkt nu wel weer, want die extra “i” in hybride zie ik nu pas..
De auto’s zijn in deze schets nog niet verder bewerkt en de mensen nog te statisch.
De auto’s moesten aangepast worden aan de belichting in de showroom: delen die nu donker zijn moeten juist lichter en delen die nu licht zijn donkerder. Door het thema en het tijdperk waarin Hopper leefde, vond ik het een goed idee om beide mensen een sigaret in de hand te geven. De man is hem aan het aansteken, de vrouw staat ermee naar de auto’s te kijken. Het geeft een desolaat gevoel, precies de bedoeling.
Omdat er natuurlijk glas in de ruiten van de showroom zit, ben ik daar nog mee aan de slag gegaan; aan de rechterkant was dat niet zo moeilijk: je kijkt op de ronding in het glas die gelijk al voor structuur zorgt, de mensen moeten natuurlijk spiegelen in het glas en ook de neonverlichting, die ik heb aangepast en naar beneden gehaald, weerspiegelt in het glas. Aan de linkerkant bedacht ik me wat handig was: ik moest iets gebruiken wat je op de plaat niet ziet, namelijk de rest van de omgeving waar de showroom staat. Dus.. ik heb daarvoor het café van “Nighthawks” zelf gebruikt. Je ziet dat in de uiteindelijke plaat niet goed, het is gewoon een weerspiegeling, maar het is een leuk weetje.
Uiteindelijk is dit het resultaat waarmee ik aan de slag kon:
Maar… nu zijn we er dus nog niet. Bovenstaand beeld is leuk, maar natuurlijk geen schilderij. En het moest toch echt een schilderij worden. Eerder gaf ik al aan dat dit een mooie gelegenheid was om een nieuwe techniek bij te leren. Ik gebruik hiervoor een programma waarvan ik hier al eerder voorbeelden van heb laten zien. Painter is een programma wat allerlei traditionele media simuleert, denk aan potlood, gouache, oost-indische inkt maar ook olieverf. Je kunt er echter ook foto’s mee “schilderen”. Hierbij gebruik je een techniek waarbij de pixels van een foto of andere afbeelding worden gebruikt als kleur voor de kwast die je op dat moment vast hebt. Dat klinkt makkelijker dan het is, hoewel je dus aan het “clonen” bent, hangt het heel erg van de gebruikte kwast, en het canvas waar je op schildert, af wat voor resultaat je krijgt. Een grove kwast bijvoorbeeld geeft een erg grof resultaat, een fijne kwast veel meer detail. Net zoals bij echt schilderen dus. Ook “onthoudt” het programma hoe vaak je over een bepaalde plek bent gegaan, net zoals bij werkelijk schilderen. Je kunt een plek dus “dood”schilderen.
Met bovenstaande gegevens ben ik aan de slag gegaan en heb het schilderij geproduceerd. Er zitten foutjes in, zoals je bij een werkelijk schilderij ook verwacht, en als ik het nu overnieuw zou doen met dezelfde basis, zou er een ander schilderij uitkomen.
Hier een detail van het schilderij, eronder het uiteindelijke resultaat. Hier natuurlijk heel klein, maar de plaat wordt als “spread” (twee bladzijden naast elkaar) gepubliceerd. En dan zie je dus wel alle details…
You can leave a response, or trackback from your own site.